ΑΠΟΨΕ …

Από­ψε, 
κόρη του φεγ­γα­ριού
και αδελ­φή των άστρων,
στά­σου μπρο­στά στο παρα­θύ­ρι το ανοι­χτό ‚
όνει­ρα κρυ­φά κι ελπί­δες να καθρε­φτι­στούν,
προ­σμο­νές  και προ­βλέ­ψεις να ζωγρα­φι­στούν,
ορά­μα­τα  και αρκε­τές σιγου­ριές να δοξα­στούν
στο καρ­τέ­ρε­μα της χαράς και της ευτυχίας.

Από­ψε,
αφέ­ντρα της νύχτας
και των ονεί­ρων δου­λεύ­τρα,
έβγα μπρο­στά στο μπαλ­κό­νι το καγκε­λω­τό 
να λάμ­ψει η γει­το­νιά στου αση­μιού  το φως,
περή­φα­νη να στα­θεί στο γει­τό­νε­μα το στε­νό,
να έχει να ομο­λο­γεί θεό­μορ­φες παρου­σί­ες
και να ξενυ­χτά ομό­δο­ξη σε μακα­ρι­σμούς και ύμνους.

Από­ψε,
του ουρα­νού γητεύ­τρα
και μάγισ­σα της γης,
κατέ­βα στην ανοι­χτή και πλα­τιά αυλή
εκεί όπου χωρά και πλα­ταί­νει ο κόσμος όλος
κι εγώ περα­στι­κός της νύχτας προ­σκυ­νη­τά­ρης
μπρο­στά από ανα­στο­λές και φοβί­ες  να περ­πα­τή­σω
και στο αξη­μέ­ρω­το πρω­ι­νό τη χάρη σου να προσκυνήσω.

Από­ψε,
πεντά­μορ­φη του μύθου
και της παρά­δο­σης θεά,
έλα και περ­πά­τα στο σκο­τει­νό μικρο­σόκ­κα­κο,
μονα­χι­κή, αμέ­ρι­μνη κι απρό­σμε­νη δια­βα­τά­ρισ­σα
και πίσω από το διά­βα σου ο κουρ­νια­χτός του πλή­θους
να δίνει ξάγνα­ντα, κόμ­βους και σταυ­ρο­δρό­μια
και γεφυ­ρο­πε­ρά­σμα­τα στους διπλα­νούς τους δρόμους.

Από­ψε,
μού­σα του έρω­τα
και νύμ­φη της αγά­πης,
συλ­λα­βι­σμός των πόθων και ψίθυ­ροι της καρ­διάς,
ανο­λο­κλή­ρω­τοι καη­μοί ψυχής αδη­μο­νού­σας,
χάι­δε­ψε συλ­λο­γι­σμούς του νου ολο­κλη­ρω­μέ­νους,
τ’ αντά­μω­μά μας να είναι ύμνος και λει­τουρ­γία,
μυστα­γω­γία της χαράς και της ευτυ­χί­ας.
                                                      8 – 9‑2026

Αυτό­μα­το προ­σχέ­διο by Γεώρ­γιος Αλε­ξαν­δρής is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.
Based on a work at alexandris23.net.
Permissions beyond the scope of this license may be available at https://alexandris23.net.