ΟΠΤΑΣΙΑ

Περιέ­λου­σε  ο ήλιος  τη γη με φως και χρώ­μα­τα,
αγνά­ντε­ψε τα πυκνά των ανθρώ­πων πηγαι­νέ­λα
και κου­ρα­σμέ­νος και ασυ­ντρό­φευ­τος ταξι­διώ­της
έγει­ρε και βασί­λε­ψε στο εσπέ­ριο κατα­φύ­γιό του,
μονα­χι­κός στις δόξες του και τα λιβα­νω­τά του,
στο σήμε­ρα πει­ρα­τής και στο αύριο κουρσάρος.

Ασή­μω­νε το φεγ­γά­ρι της νύχτας την αγκα­λιά ‚
δρα­σκέ­λι­ζε σε δρό­μους πλα­τιούς και καλ­ντε­ρί­μια,
περιό­δευε σε γει­το­νιές και σε παρά­θυ­ρα ανοι­χτά
και στων αστε­ριών το φεγ­γο­βό­λο σύχνα­σμα,
στο γλυ­κό το κρυ­φο­μι­λη­τό και στον ανοι­χτό χορό,
στε­φά­νω­νε της γης νεράι­δες με αγγέ­λους τ’ ουρανού.

Πορ­φύ­ρω­μα η ανα­το­λή σε ορί­ζο­ντες κι αγνά­ντια,
της αγρύ­πνιας μού­σα και του ουρα­νού γητεύ­τρα,
απλώ­νει τη ματιά της στο μακρύ το πλά­τε­μα της γης,
αγκα­λιά­ζει κάμπους, ραχού­λες και βου­νο­κορ­φές
και στα πλα­τύ­σκα­λα των σπι­τιών στέ­κει και σμι­λεύ­ει
χαρού­με­νο ξημέ­ρω­μα με προ­σμο­νές και ελπίδες.

Κόρη πορ­φυ­ρο­γέν­νη­τη στο λιό­γερ­μα και τη δύση,
ουρά­νια νύμ­φη της νυχτιάς και της φεγ­γα­ρο­σύ­νης,
θεά της χρυ­σής αυγής και της ημέ­ρας δεσπο­σύ­νη,
οπτα­σία των ονεί­ρων μου και της κρυ­φής ελπί­δας,
φτε­ρού­γι­σε που­λί στην αυλή μου πριν ξημε­ρώ­σει,
γλυ­κο­κε­λά­η­δη­μα ορθρι­νό να σ’ ακού­σω και να χαρώ.

Των κρυ­φών πόθων μου ολο­ζώ­ντα­νη οπτα­σία,
βαθύς ανα­στε­ναγ­μός και ξέχω­ροι της καρ­διάς παλ­μοί,
στης προσ­δο­κί­ας το αγλάι­σμα και την αγαλ­λί­α­ση,
ο ερχο­μός σου λύτρω­ση ψυχής και ολο­κλή­ρω­ση ζωής,
εικό­νες άγιες τα μάτια σου κι η λαμπε­ρή θωριά σου,
πρό­κλη­ση φαντα­σί­ας στης ευτυ­χί­ας την απαντοχή.

                                                   23 – 7‑2026

Αυτό­μα­το προ­σχέ­διο by Γεώρ­γιος Αλε­ξαν­δρής is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.
Based on a work at alexandris23.net.
Permissions beyond the scope of this license may be available at https://alexandris23.net.