ΝΥΧΤΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Νύχτα φεγ­γα­ρό­λου­στη και αστρο­κε­ντη­μέ­νη,
βλέμ­μα γλυ­κό του ουρα­νού κι αγκά­λια­σμα της γης,
μεί­νε αξη­μέ­ρω­τη μπρο­στά στο παρά­θυ­ρό μου
χάδι του καλο­και­ριού, ψιθύ­ρι­σμα κι ανά­σα,
στρα­το­κό­πος ν’ απο­τολ­μή­σω και να χαθώ
στη μακρι­νή οδό των ονεί­ρων χωρίς γυρισμό.

Νύχτα της κατα­φυ­γής και της αγά­πης γέρ­μα,
λατρευ­τι­κός ναός με χάρες και υμνω­δί­ες,
της προ­σμο­νής σκιά και της λαχτά­ρας δώμα,
γίνε αρχο­ντα­ρί­κι των μυστη­ρί­ων της χαράς,
ιερός βωμός  για προ­σκύ­νη­μα και λατρεία,
τρι­σά­γιο λει­τούρ­γη­μα λύτρω­σης και ευλογίας.

Στις αγρύ­πνιες σου και το ησυ­χα­στή­ριό σου,
στα καλ­ντε­ρί­μια σου και τις κρυ­φές τις στρά­τες
δια­βαί­νουν κόρες όμορ­φες, παρα­μυ­θιών νεράι­δες
με γρή­γο­ρο τρε­χα­λη­τό, με χάρη  και με γέλιο,
που προ­λα­βαί­νουν της ροδαυ­γής το φέγ­γος
πριν γίνουν σκόρ­πι­σμα ηλιού και ανα­πνοή ανέμου.

Και στην παρα­πά­νω  μεσού­ρα­νη  γει­το­νιά,
που τ’ άστρα έχου­νε στή­σει λαμπρό πανη­γύ­ρι,
τον έρω­τα που δοξο­λο­γούν και αση­μώ­νουν
η δική μου η νεράι­δα πρώ­τη τον χορό κρα­τεί,
μαντή­λι της αγά­πης λικνί­ζει και με χαι­ρε­τά
στον όρθρο να προ­λά­βω τους όρκους μου να πω.

Σκαρ­φά­λω­σε και γεί­ρε εδώ στο παρά­θυ­ρό μου
αγνά­ντι των πόθων κοντι­νό και της ελπί­δας,
αγγέ­λων κρυ­φο­μι­λη­τό και φτε­ρού­γι­σμα πλα­τύ
να φτά­σει η νεράι­δα μου μού­σα και ξωτι­κό,
στην αγκα­λιά σου, νύχτα του καλο­και­ριού,
να γεί­ρου­με ζευ­γά­ρι μ’ αγκά­λια­σμα τρυφερό.

Αυτό­μα­το προ­σχέ­διο by Γεώρ­γιος Αλε­ξαν­δρής is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.
Based on a work at alexandris23.net.
Permissions beyond the scope of this license may be available at https://alexandris23.net.