ΣΤΗ ΔΕΣΠΟΙΝΑ

Στης νύχτας την πρό­σχα­ρη και ανοι­χτή αγκα­λιά,
κόρη του ουρα­νού και αδελ­φή των άστρων
με μάτια βαθυ­γά­λα­ζα και χεί­λη ροδο­κόκ­κι­να,
την απλω­σιά του ουρα­νού απλώ­νεις παρα­πέ­ρα
το μικρο­στέ­νε­μα της γης πιο δώθε το σιμώ­νεις,
να είναι μάγε­μα η ζωή κι αγκά­λια­σμα οι πόθοι.

Στο γλυ­κο­χά­ρα­μα και στου πρω­ι­νού το ξέφω­το
λαμπύ­ρι­σμα  ηλιού και φώτι­σμα ευλο­γη­μέ­νο,
χρυ­σό­φτε­ρη πετα­λού­δα και αηδο­νιού κελά­η­δη­μα,
νύμ­φη παι­νε­μέ­νη της ομορ­φιάς και της χαράς,
φέρ­νεις την απα­ντο­χή προ­σκύ­νη­μα και λάτρα
να είναι η ζωή στε­φά­νω­μα με γέλιο και ευτυχία.

Στο λιό­γερ­μα, με τη γεμά­τη και φευ­γά­τη μέρα
που μνη­μο­νεύ­ει προ­σμο­νές και εξι­λε­ώ­σεις,
μακα­ρι­σμούς των στε­ναγ­μών και της κρυ­φής αγω­νί­ας,
δια­φέ­ντε­μα στα ονεί­ρα­τα και τις προσ­δο­κί­ες,
στέ­κεις απέ­να­ντι αντί­κρυ­σμα ύπαρ­ξης και αγά­πης,
λεύ­τε­ρο σκλά­βω­μα ψυχής κι ομο­λο­γία ευγνωμοσύνης.

Δέσποι­να, ευδό­κι­μη συντρο­φιά και αλλη­λο­πο­ρεία,
αφέ­ντρα των λογι­σμών και των χτύ­πων της καρ­διάς,
συνα­ξά­ρισ­σα των και­ρών στην αιω­νιό­τη­τα της στιγ­μής,
απο­κού­μπι της λαχτά­ρας, ανα­φο­ρά και κατα­φυ­γή,
κρά­τα το πέρα­σμα στην ολο­κλή­ρω­ση ανοι­χτό
να είναι φτε­ρού­γι­σμα η ζωή και ταξί­δι μακρινό.

Δέσποι­να ‚αγγέ­λων παρα­δεί­σια φωνή και χορός,
στά­λαγ­μα ώρι­μης ανθρω­πιάς και άγγελ­μα ξωτι­κό,
μετό­χι ευπρόσ­δε­κτο στων ομο­πί­στων το πανη­γύ­ρι,
εκεί που την κορύ­φω­ση και την αγαλ­λί­α­ση προ­σμέ­νω,
έλα, ομο­φρο­σύ­νης στέ­γα­σμα και χάρι­σμα θεϊ­κό,
να γίνει η ζωή τελεί­ω­ση κι αντά­μω­μα ονειρικό .

Αυτό­μα­το προ­σχέ­διο by Γεώρ­γιος Αλε­ξαν­δρής is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.
Based on a work at alexandris23.net.
Permissions beyond the scope of this license may be available at https://alexandris23.net.